CVOT Summit 2023

Praca "The Level of Physical Activity and Barriers to Being Physically Active in Patients With Diabetes" autorstwa zespołu specjalistów z Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu została nagrodzona podczas CVOT Summit 2023. 

CVOT Summit to spotkanie międzynarodowej Grupy Badawczej ds. Cukrzycy i Chorób Układu Sercowo-Naczyniowego (Diabetes and Cardiovascular Disease Study Group – D&CVD), związanej z Europejskim Towarzystwem do Badań nad Cukrzycą (European Association for the Study of Diabetes – EASD). Uczestnicy spotkania zgłosili 37 prac, z których komisja wyłoniła trzy najlepsze. Autorami jednej z nich jest zespół z Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu w składzie: dr hab. Edyta Sutkowska, dr Karolina Biernat, dr Katarzyna Hap, dr Natalia Kuciel, dr hab. Justyna Mazurek (Uniwersyteckie Centrum Rehabilitacji), dr Dominik Marciniak (Katedra i Zakład Technologii Postaci Leku UMW) i Magdalena Sutkowska, studentka V roku Wydziału Lekarskiego UMW.

Ich projekt, realizowany ze środków subwencji, dotyczy aktywności fizycznej osób chorych na cukrzycę. Jak piszą w publikacji "The Level of Physical Activity and Barriers to Being Physically Active in Patients With Diabetes", podejmowanie aktywności fizycznej (PA) wymaga motywacji i czasu, ale może być ograniczone przez wiele czynników. Ich znajomość pomaga wspierać pacjentów (pts) w wyborze odpowiedniej formy PA i alokacji środków publicznych. 

Celem pracy była ocena poziomu PA oraz identyfikacja najczęstszych ograniczeń u pacjentów w wieku produkcyjnym chorych na cukrzycę (DM). Do wypełnienia dwóch kwestionariuszy: IPAQ (oceniający poziom PA) oraz kwestionariusza odnoszącego się do danych demograficzno-epidemiologicznych i zawierającego pytania obrazujące ograniczenia w PA, zrekrutowano osoby z DM w wieku 18-64 lata (81 osób, średni wiek: 52,7 lata). 

W pierwszej kolejności respondentów przypisano do jednej z trzech kategorii aktywności: niewystarczająca, wystarczająca lub wysoka – zarówno w skali IPAQ, jak i subiektywnej, wykazując korelację dla wartości METs (z IPAQ) i subiektywnego wskaźnika PA, co oznacza, że większość osób stosunkowo prawidłowo ocenia swoją aktywność fizyczną nawet bez użycia dedykowanych temu skal. Ponad połowa pacjentów prezentowała niewystarczający poziom PA i była tego świadoma, ale chciała to zmienić (chęć zwiększenia swojej PA zadeklarowało prawie 84 proc. ankietowanych). Pacjenci z chorobami żył byli najmniej aktywni fizycznie, z kolei choroby tarczycy mobilizowały pacjentów do większej aktywności.

Najczęstszą zdeklarowaną przeszkodą dla podejmowania PA był brak czasu z powodu pracy (> 40 proc.), zmęczenie codziennymi obowiązkami (30 proc.) i brak motywacji (21 proc.). Starsi pacjenci deklarowali wolę aktywności fizycznej w domu (potrzeba posiadania sprzętu, przestrzeni, instruktażu), natomiast młodsi wybierali aktywność fizyczną poza domem (centra fitness, siłownie, parki).

Zespół w podobnym składzie zespół otrzymał takie samo wyróżnienie dwa lata temu za pracę poświęconą wpływowi wysiłku fizycznego na przebieg COVID-19. Potwierdza to, jak duże jest zapotrzebowanie i zrozumienie środowiska naukowego, związanego z medycyną, dla rozwiazywania problemów na bardzo podstawowym, choć stale niedocenianym i niedoszacowanym poziomie działań behawioralnych.