Od jamy ustnej do układu odpornościowego. Zdrowie przyzębia a zdrowie całego organizmu
Problemy z przyzębiem najczęściej kojarzą się z krwawieniem dziąseł, bólem czy utratą zębów. Tymczasem od lat naukowcy badają ich związki z chorobami dotyczącymi całego organizmu, m.in. cukrzycą, chorobami sercowo-naczyniowymi, przewlekłą chorobą nerek, reumatoidalnym zapaleniem stawów czy powikłaniami ciąży.
Najnowsza analiza obejmująca ponad 465 tys. uczestników brytyjskiego projektu UK Biobank rozszerza tę perspektywę o choroby autoimmunologiczne. Jej wyniki sugerują, że osoby zgłaszające objawy problemów z przyzębiem częściej zapadały na niektóre z tych schorzeń, w tym liszaja płaskiego, łuszczycę, pierwotne żółciowe zapalenie dróg żółciowych oraz choroby pęcherzowe skóry.
Badanie przeprowadzone przez Jie Ni, Xinjiana Ye, Yihao Fana i współautorów zostało opublikowane w najnowszym numerze „Dental and Medical Problems”. Choć jego wyniki nie dowodzą związku przyczynowo-skutkowego, pokazują, że zdrowie przyzębia może być powiązane z procesami zachodzącymi w całym organizmie.
Czy problemy z przyzębiem mogą poprzedzać choroby autoimmunologiczne?
Naukowcy porównali częstość nowych rozpoznań chorób autoimmunologicznych u osób zgłaszających objawy problemów z przyzębiem oraz uczestników, którzy takich objawów nie mieli. Na początku obserwacji żadna z analizowanych osób nie miała rozpoznanej choroby autoimmunologicznej.
Badanie objęło 20 schorzeń związanych z nieprawidłowym działaniem układu odpornościowego. Stan zdrowia uczestników obserwowano przez medianę 13,3 roku. W tym czasie u 33 895 osób rozpoznano co najmniej jedną chorobę autoimmunologiczną.
W analizach statystycznych uwzględniono m.in. wiek, płeć, pochodzenie etniczne, masę ciała, palenie tytoniu, spożywanie alkoholu, aktywność fizyczną, sposób odżywiania, sytuację społeczno-ekonomiczną, przyjmowane leki oraz obecność innych chorób. Pozwoliło to sprawdzić, czy obserwowane zależności utrzymują się także po uwzględnieniu wielu czynników mogących wpływać na stan zdrowia.
Wyniki pokazały, że osoby z objawami problemów z przyzębiem częściej zapadały na kilka chorób autoimmunologicznych. Najsilniejsze zależności dotyczyły:
- liszaja płaskiego – ryzyko było wyższe o 55%,
- pierwotnego żółciowego zapalenia dróg żółciowych – o 50%,
- chorób pęcherzowych skóry – o 40%,
- łuszczycy – o 17%.
Związki te pozostawały widoczne również po statystycznym uwzględnieniu stylu życia, chorób współistniejących i innych cech uczestników. Nie oznacza to jednak, że problemy z przyzębiem były bezpośrednią przyczyną późniejszych zachorowań.
Stan zapalny to tylko część układanki
Przewlekły stan zapalny wydawał się najbardziej prawdopodobnym wyjaśnieniem związku między stanem przyzębia a chorobami autoimmunologicznymi. Badacze postanowili więc sprawdzić, jak dużą rolę odgrywają procesy zapalne i zaburzenia metaboliczne.
Przeanalizowali sześć biomarkerów immunometabolicznych, w tym stężenie białka C-reaktywnego (CRP), poziom hemoglobiny glikowanej (HbA1c) oraz wskaźnik TyG, wykorzystywany jako pośredni marker insulinooporności.
Okazało się jednak, że uwzględnione czynniki wyjaśniały jedynie niewielką część obserwowanych zależności – od około 0,4 do 1,9%, w zależności od analizowanego schorzenia. Największe znaczenie spośród badanych markerów miało CRP.
Wynik ten sugeruje, że ogólnoustrojowy stan zapalny i zaburzenia metaboliczne nie są jedynymi elementami łączącymi zdrowie przyzębia z autoimmunizacją. Znaczenie mogą mieć także inne, wciąż nie w pełni poznane procesy związane z regulacją odpowiedzi odpornościowej.
Autorzy wyodrębnili ponadto trzy grupy chorób autoimmunologicznych: związane głównie z przeciwciałami, choroby autoimmunologiczno-zapalne oraz choroby o podłożu autoimmunologicznym i metabolicznym. Wszystkie trzy grupy wykazywały związek z gorszym stanem przyzębia.
Od stomatologii do medycyny ogólnej
Badanie nie pozwala stwierdzić, że problemy z przyzębiem wywołują choroby autoimmunologiczne. Jego wyniki wskazują jednak, że stan jamy ustnej może dostarczać informacji istotnych również z perspektywy zdrowia ogólnego.
Interpretując rezultaty, trzeba uwzględnić ważne ograniczenie: stan przyzębia określano na podstawie objawów zgłaszanych przez uczestników, a nie pełnego badania stomatologicznego. Nie można więc utożsamiać wszystkich osób należących do tej grupy z pacjentami mającymi klinicznie potwierdzone zapalenie przyzębia. Obserwacyjny charakter analizy nie pozwala również wykluczyć wpływu czynników, których nie udało się zmierzyć.
Jeśli wyniki zostaną potwierdzone w kolejnych badaniach, ocena zdrowia przyzębia może w przyszłości odgrywać większą rolę w całościowej ocenie pacjenta. Nie chodzi o to, aby na podstawie krwawienia dziąseł przewidywać konkretną chorobę autoimmunologiczną, lecz o dokładniejsze rozpoznawanie wzajemnych zależności między zdrowiem jamy ustnej a funkcjonowaniem całego organizmu.
Praca wpisuje się więc w rozwój bardziej zintegrowanego podejścia do medycyny, w którym stomatologia nie jest traktowana jako całkowicie odrębny obszar, a stan przyzębia staje się jednym z elementów szerszego obrazu zdrowia pacjenta.
Materiał powstał na podstawie artykułu:
Periodontal symptoms, immunometabolic factors and autoimmune diseases: A prospective cohort study
Autorzy: Jie Ni, Xinjian Ye, Yihao Fan, Shuyue Zhao, Bin Liu, Yingying Mao, Qianming Chen
doi: 10.17219/dmp/212536.